Kiedy wgryzłem się w temat herbu miasta (i gminy zarazem), to okazało się, że jego pochodzenie i znaczenie wciąż pozostają zagadką. Nie wiadomo z całą pewnością kiedy i skąd wzięła się ta „uśmiechnięta buźka” i co miałaby symbolizować. Zapraszam do przeglądu wiadomości na jego temat.
W zasadzie tytuł tego wpisu powinien wyglądać następująco: „Próba opisania przejawów funkcjonowania regularnego drogowego zbiorowego transportu osobowego na terenie Człopy od końca XVIII wieku po współczesność”. Dopiero wtedy oddałby to, co tu zawarłem. Początkowo chciałem napisać o połączeniach realizowanych przez Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Wałczu z i do Człopy, ale w rezultacie temat nieco się rozrósł. Mam jednak nadzieję, że przedstawione tu informacje zostaną uzupełnione przez naszych czytelników i przez dalsze przeszukiwanie zgromadzonych przez nas materiałów.
Problemem z treściami zamieszczanymi na profilu Facebooka jest to, że po jakimś czasie giną pod kolejnymi postami. Stąd ten wpis – ma on gromadzić odnośniki do poszczególnych postów z profilu FB „O Człopie”, by łatwiej można było do nich dotrzeć.
Cmentarz w Człopie – kilka grobów przedwojennych, większość pomników zdecydowanie nowsza. Za ogrodzeniem, bliżej ulicy Adama Mickiewicza, zarośnięty cmentarz poniemiecki. Przez wiele lat w mojej świadomości funkcjonowały tylko te dwie nekropolie. A przecież cały czas tuż obok istniały resztki po cmentarzu żydowskim – kirkucie. I choć również zarośnięte, trwają po dziś dzień, skrywając doczesne szczątki dawnych mieszkańców Człopy wyznania mojżeszowego. Spróbujmy poznać ich nieco bliżej.
Legendarny książę władający przed wiekami okolicami Człopy, którego siedzibą miał być gród wznoszący się przy ujściu Cieszynki do jeziora Kamień. Protoplasta rodu Nałęczów i wywodzących się od nich Czarnkowskich. Po 1970 roku kojarzący się bardziej z człopską restauracją „Dzierżykraj”, a ostatnimi laty z Towarzystwem Historycznym „Dzierżykraj” i Stowarzyszeniem „Kraina Dzierżykraja”. Przyjrzyjmy się bliżej tej mitycznej postaci.
W oczekiwaniu na kolejne relacje mieszkańców Człopy zamieszkujących ją po 1945 roku, w tym miejscu przedstawimy relacje Niemców mieszkających (przebywających) w Człopie do 1945 roku, opublikowane na łamach czasopism „Deutsch Kroner und Schneidemühler Heimatbrief” oraz „Deutsch Kroner Heimatbrief”.
Czerwonoarmiści z 1067. pułku 311. Dywizji Strzeleckiej na pewno nie spodziewali się, że z lądującego na pobliskim polu bombowca Luftwaffe wyjdzie dziesięciu rosyjskich jeńców wojennych – uciekinierów z obozu w okolicach Peenemünde na wyspie Uznam.
Najwyższa pora, aby dokonać przeglądu legend związanych z gminą Człopa. Nie zamierzamy ich tu przekopiowywać z książek, a jedynie przedstawić streszczenie – w bibliografii znajdziecie tytuły, gdzie opublikowano je „w całej rozciągłości”.
Przez całe swoje dotychczasowe życie sądziłem, że Kronika Janka z Czarnkowa zachowała się w oryginale. Dopiero praca nad tym wpisem uświadomiła mi, że do naszych czasów przetrwały tylko jej odpisy. Bardzo dobrze, że choć tyle, bo dzięki temu Człopa znalazła się na kartach historii i potomni o tym czytali (i czytać będą) jak to w roku 1378 książę szczeciński Świętobor bezskutecznie oblegał Człopę, a w pół roku później pokonał najeźdźców, między innymi z Człopy właśnie.
Czasami nawet nie zdajemy sobie sprawy, kiedy w rozmowie użyjemy potocznej nazwy miejsca, o którym opowiadamy rozmówcy lub dokąd go kierujemy. Osoba przyjezdna w takiej sytuacji jest bez szans… Wbrew pozorom w niewielkiej Człopie jest sporo miejsc, które dorobiły się własnych określeń tego typu. Dlatego podejmujemy kolejną próbę kolejnego zestawienia – wykaz potocznych nazw miejsc dla Człopy i najbliższej okolicy. Zaczniemy od określeń w języku polskim, a następnie przedstawimy te używane przez Niemców przed 1945 rokiem.
