W oczekiwaniu na kolejne relacje mieszkańców Człopy zamieszkujących ją po 1945 roku, w tym miejscu przedstawimy relacje Niemców mieszkających (przebywających) w Człopie do 1945 roku, opublikowane na łamach czasopism „Deutsch Kroner und Schneidemühler Heimatbrief” oraz „Deutsch Kroner Heimatbrief”.
Czerwonoarmiści z 1067. pułku 311. Dywizji Strzeleckiej na pewno nie spodziewali się, że z lądującego na pobliskim polu bombowca Luftwaffe wyjdzie dziesięciu rosyjskich jeńców wojennych – uciekinierów z obozu w okolicach Peenemünde na wyspie Uznam.
Z czasów szkolnych pamiętam dzień, w którym na korytarzu pod klasą rozprawialiśmy o filmie „Jeniec. Tak daleko jak nogi poniosą” z 2001 roku, wyemitowanym poprzedniego wieczoru w telewizji. To historia niemieckiego żołnierza, który po dostaniu się do radzieckiej niewoli trafił na Syberię, a mimo to postanowił wrócić do swojej ojczyzny. Jego podróż i walka o przetrwanie działała na dziecięcą wyobraźnię. Okolice Człopy stały się jednym z przystanków bohaterów podobnego epizodu, choć nie aż tak spektakularnego.
W niemieckich publikacjach o Człopie i w miesięczniku DKHB / DKuSHB ukazało się kilkanaście wspomnień Niemców – byłych mieszkańców miasta – z czasów tuż po drugiej wojnie światowej i późniejszych, kiedy odwiedzali oni swoje rodzinne strony.
Bernhard Seide urodził się 17 grudnia 1888 roku w Człopie. Przed wojną rozpoczął pracę jako elektryk (elektroinstalator) oraz wraz z rodzeństwem prowadził, przejęty po ojcu, sklep z artykułami gospodarstwa domowego. Po wojnie, mieszkając już w Lubece, sporządził plan rodzinnego miasta z naniesionymi parcelami oraz nazwiskami ich właścicieli ze stycznia 1945 roku. Przyjrzyjmy się bliżej temu źródłu.
Rok 1945 zmienił dotychczasowe oblicze Człopy. Zniknęło wiele budynków, zmienili się mieszkańcy, zmieniła się przynależność państwowa miasta. Ten wpis ma być chronologiczną próbą zestawienia wydarzeń z tego czasu.
