Kiedy wgryzłem się w temat herbu miasta (i gminy zarazem), to okazało się, że jego pochodzenie i znaczenie wciąż pozostają zagadką. Nie wiadomo z całą pewnością kiedy i skąd wzięła się ta „uśmiechnięta buźka” i co miałaby symbolizować. Zapraszam do przeglądu wiadomości na jego temat.
W zasadzie tytuł tego wpisu powinien wyglądać następująco: „Próba opisania przejawów funkcjonowania regularnego drogowego zbiorowego transportu osobowego na terenie Człopy od końca XVIII wieku po współczesność”. Dopiero wtedy oddałby to, co tu zawarłem. Początkowo chciałem napisać o połączeniach realizowanych przez Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Wałczu z i do Człopy, ale w rezultacie temat nieco się rozrósł. Mam jednak nadzieję, że przedstawione tu informacje zostaną uzupełnione przez naszych czytelników i przez dalsze przeszukiwanie zgromadzonych przez nas materiałów.
Legendarny książę władający przed wiekami okolicami Człopy, którego siedzibą miał być gród wznoszący się przy ujściu Cieszynki do jeziora Kamień. Protoplasta rodu Nałęczów i wywodzących się od nich Czarnkowskich. Po 1970 roku kojarzący się bardziej z człopską restauracją „Dzierżykraj”, a ostatnimi laty z Towarzystwem Historycznym „Dzierżykraj” i Stowarzyszeniem „Kraina Dzierżykraja”. Przyjrzyjmy się bliżej tej mitycznej postaci.
W oczekiwaniu na kolejne relacje mieszkańców Człopy zamieszkujących ją po 1945 roku, w tym miejscu przedstawimy relacje Niemców mieszkających (przebywających) w Człopie do 1945 roku, opublikowane na łamach czasopism „Deutsch Kroner und Schneidemühler Heimatbrief” oraz „Deutsch Kroner Heimatbrief”.
Najwyższa pora, aby dokonać przeglądu legend związanych z gminą Człopa. Nie zamierzamy ich tu przekopiowywać z książek, a jedynie przedstawić streszczenie – w bibliografii znajdziecie tytuły, gdzie opublikowano je „w całej rozciągłości”.
W przedstawionej na naszym profilu FB książce Marka Syrnyka „Na wałeckiej Ukrainie. Mniejszość ukraińska w powiecie wałeckim 1947–2017” znalazło się sporo informacji o powojennym przesiedleniu ludności ukraińskiej na tereny obecnej gminy Człopa w ramach akcji „Wisła”. Obiecaliśmy Wam je przedstawić – zapraszamy więc do lektury.
Z czasów szkolnych pamiętam dzień, w którym na korytarzu pod klasą rozprawialiśmy o filmie „Jeniec. Tak daleko jak nogi poniosą” z 2001 roku, wyemitowanym poprzedniego wieczoru w telewizji. To historia niemieckiego żołnierza, który po dostaniu się do radzieckiej niewoli trafił na Syberię, a mimo to postanowił wrócić do swojej ojczyzny. Jego podróż i walka o przetrwanie działała na dziecięcą wyobraźnię. Okolice Człopy stały się jednym z przystanków bohaterów podobnego epizodu, choć nie aż tak spektakularnego.
Przez całe swoje dotychczasowe życie sądziłem, że Kronika Janka z Czarnkowa zachowała się w oryginale. Dopiero praca nad tym wpisem uświadomiła mi, że do naszych czasów przetrwały tylko jej odpisy. Bardzo dobrze, że choć tyle, bo dzięki temu Człopa znalazła się na kartach historii i potomni o tym czytali (i czytać będą) jak to w roku 1378 książę szczeciński Świętobor bezskutecznie oblegał Człopę, a w pół roku później pokonał najeźdźców, między innymi z Człopy właśnie.
Czasami nawet nie zdajemy sobie sprawy, kiedy w rozmowie użyjemy potocznej nazwy miejsca, o którym opowiadamy rozmówcy lub dokąd go kierujemy. Osoba przyjezdna w takiej sytuacji jest bez szans… Wbrew pozorom w niewielkiej Człopie jest sporo miejsc, które dorobiły się własnych określeń tego typu. Dlatego podejmujemy kolejną próbę kolejnego zestawienia – wykaz potocznych nazw miejsc dla Człopy i najbliższej okolicy. Zaczniemy od określeń w języku polskim, a następnie przedstawimy te używane przez Niemców przed 1945 rokiem.
Henryk Michalski – syn jednego z pierwszych powojennych mieszkańców Człopy, przedsiębiorca i społecznik, mający na swoim koncie wiele dokonań (zwłaszcza w sferze poprawy bezpieczeństwa w naszym mieście). Pan Henryk dał się namówić na rozmowę, w której opowiedział o przybyciu do Człopy swojego ojca i o swoim dzieciństwie. Zapraszamy do lektury kolejnych wspomnień o Człopie.
